Rozległy szczyt w Tatrach Wysokich (Słowacja). Leży w krótkiej, bocznej grani, odchodzącej na południe od Ciężkiego Szczytu, znajdującego się w grani głównej Tatr. W grani tej oprócz Kopy Popradzkiej znajdują się trzy zęby skalne zwane Smoczą Granią. Kopa Popradzka ma dwa wierzchołki leżące od siebie w dość znaczącej odległości: północny (główny) nazywany jest Wielką Kopą Popradzką i oddzielony jest Przełączką pod Kopą Popradzką od Smoczej Grani (na północy.) oraz południowy (niższy) – Małą Kopę Popradzką. W grani łączącej obydwa wierzchołki znajdują się trzy mało wybitne wzniesienia nazywane Popradzkimi Czubami. Od Małej Kopy Popradzkiej odchodzi na południe boczna Popradzka Grań, w której wznosi się sześć Popradzkich Turni. Kopa Popradzka wyrasta nad Doliną Mięguszowiecką (od zachodu) oraz Dolinką Smoczą (od wschodu). Z dołu długi wał Kopy Popradzkiej podziwiają turyści wędrujący Doliną Mięguszowiecką na Rysy lub do Hińczowych Stawów. Wspaniały jest widok grani Kop Popradzkich znad Smoczego Stawu. Cała długa grań Kopy Popradzkiej pięknie wygląda z leżącego na wprost wierzchołka Wołowca Mięguszowieckiego oraz z pobliskich Rysów. Widok z wierzchołka Kopy Popradzkiej jest naprawdę piękny. Imponująco prezentują się potężne Mięguszowieckie Szczyty i Rysy, a uroku dodają całości leżące w dole Stawy Mięguszowieckie oraz śliczny Smoczy Staw.
Nazwa Kopy Popradzkiej pochodzi od Popradzkiego Stawu.

Panorama z Kopy Popradzkiej od Grani Baszt po Rysy

 
Pierwsze wejście: w czasie wojskowych pomiarów kartograficznych w latach 1896-1897 (prawdopodobnie kapitan Josef Gans).
Pierwsze wejście zimą: Gyula A. Hefty i Gyula Komarnicki, 22 marca 1913 r.

Na wierzchołek Kopy Popradzkiej nie prowadzą żadne szlaki turystyczne, toteż – wedle obowiązującego prawa – można nań wejść tylko w towarzystwie uprawnionego przewodnika tatrzańskiego.


WARIANT A

Najkrótsze i najłatwiejsze wejście od znakowanego szlaku. Skala trudności „I” – nieco trudno. Czas przejścia ok. 1 godz.

Idziemy za szlakiem prowadzącym znad Popradzkiego Stawu na Rysy aż do Kotlinki pod Wagą, nieco poniżej schroniska. Tutaj skręcamy w prawo, przekraczamy potoczek i wznosimy się łagodnie przez zasłane złomami i często starym śniegiem dno kotlinki do podnóża Przełączki pod Kopą Popradzką. Zaczyna się tutaj widoczny już wcześniej, wyraźny, szeroki zachód, wznoszący się skośnie w prawo w kierunku wierzchołkowych partii Wielkiej Kopy Popradzkiej. Podchodzimy tym zachodem początkowo po piargach, a potem w jego przedłużeniu węższym, piarżystym zachodzikiem aż do miejsca, skąd w lewo w górę biegnie kruchy żlebek o rudawych skałach. Idziemy nim kilkanaście metrów w górę i w lewo na grzędę, którą w górę, a potem zaraz w lewo na szeroki zachód. Prowadzi nas on kawałek w lewo do wybitnej rynny, którą wspinamy się w lewo skos prawie do siodełka w bocznym żebrze. Idziemy teraz w górę na północno-wschodnią grań, którą trawersujemy z lewej strony (od strony Dolinki Smoczej) eksponowanym, trawiastym zachodzikiem i łagodnie po kilkunastu minutach wchodzimy na wierzchołek Wielkiej Kopy Popradzkiej.


Wariant B

Trasa wiodąca znad Popradzkiego Stawu poprzez Popradzką Grań. Skala trudności „I” – „nieco trudno”. Czas przejścia ok. 3 godz. 30 min. Jest to piękna graniówka ze wspaniałymi widokami.
Znad Popradzkiego Stawu idziemy znakowanym szlakiem wiodącym na Rysy tylko ok. 10 minut do górnej granicy lasu, gdzie nieco na prawo od ścieżki znajduje się Mięguszowiecka Koleba. Tutaj skręcamy w prawo w górę (w kierunku wschodnim), idąc początkowo między kosówką, a potem po trawkach na południową grań Kopy Popradzkiej, osiągając ją na prawo od skrajnej południowej turni tej grani. Przed nami w stronę północną wznosi się sześć Popradzkich Turni, poprzez które prowadzi dalsza część trasy. Pierwszą turnię przechodzimy wprost, kolejną zaś obchodzimy bardzo łatwo lewą stroną. Dalej po lewej stronie grani wspinamy się na trzecią turnię. Teraz w dół po prawej stronie grani schodzimy przez dwa krótkie kominy i w lewo wchodzimy na wąską przełączkę przed czwartą turnią. Wchodzimy na nią wprost granią utworzoną z wielkich bloków. Dalej idziemy granią poprzez Popradzką Turnię V i VI, aby w końcu dojść do szerokiego siodła Wyżniej Popradzkiej Przełączki. Teraz łatwo w górę na północ po płytach na lewo od grani wchodzimy na siodełko między dwoma zębami Małej Kopy Popradzkiej. Z siodełka możemy wejść na oba zęby. Dalej idziemy po lewej stronie grani skosem w dół do pierwszej wybitnej przełączki w bocznym, południowym żebrze Małej Kopy Popradzkiej. Stąd w prawo w dół bocznym, skalistym żlebkiem dostajemy się na dno wielkiego, piarżystego żlebu. Przekraczamy go i wchodzimy w górę na przeciwległe żebro. Dalej wspinamy się półkami na kolejne żebro i nim wchodzimy z powrotem na grań. Teraz granią w lewo po płycie na małą przełączkę i idąc dalej nieco na lewo od ostrej krawędzi grani, wchodzimy na wierzchołek Wielkiej Kopy Popradzkiej.

Tekst i zdjęcia: Leszek Jaćkiewicz

Szczyt znajduje się poza znakowanym szlakiem, dlatego można na niego wyjść jedynie z przewodnikiem wysokogórskim posiadającym odpowiednie uprawnienia.