Mięguszowiecki Szczyt Czarny  (Východný Mengusovský štít)  2404 m - wysoki szczyt w głównej grani Tatr Wysokich na granicy polsko-słowackiej. Jest najdalej na pd.-wsch. położony spośród trzech Mięguszowieckich Szczytów. Od Mięguszowieckiego Szczytu Pośredniego oddziela go Mięguszowiecka Przełęcz pod Chłopkiem, a od Hińczowej Turni – Czarnostawiańska Przełęcz. Wznosi się nad Doliną Rybiego Potoku od pn. i Doliną Hińczową od pd.-zach.  Spod kopuły szczytowej opadają ku Czarnemu Stawowi pod Rysami dwie półkilometrowe grzędy, z których lewa kończy się Kazalnicą Mięguszowiecką (2159 m). Pn.- wsch. ściana Kazalnicy opada w stronę Czarnego Stawu pod Rysami wspaniałą 578-metrową ścianą sięgającą niemal tafli wody. Jest to najsłynniejsza wśród taterników ściana Tatr Polskich (jej monografia ukazała się w GÓRACH 1-2/2002). W pn.-zach. grani sterczy turniczka zwana Chłopkiem.
Mięguszowieckie Szczyty podziwiane są przez turystów znad brzegów największych stawów: polskiego – Morskiego Oka i słowackiego – Wielkiego Stawu Hińczowego. Często turyści wędrujący na Rysy przystają nad brzegiem Czarnego Stawu pod Rysami i zachwycają się imponującą ścianą Kazalnicy Mięguszowieckiej z drobnymi sylwetkami wspinających się taterników. Mięguszowieckie Szczyty pięknie prezentują się w wysokogórskiej panoramie z wielu bliższych i dalszych szczytów, m.in.: Szatana, Koprowego Wierchu czy Rysów. Ściana Kazalnicy wspaniale wygląda ze szczytu  Niżnich Rysów. Widok z wierzchołka jest piękny i bardziej rozległy niż z pobliskiej (dostępnej szlakiem) Przełęczy Mięguszowieckiej pod Chłopkiem. 

Pierwsze znane wejście: Antonina Englisch, Karol Englisch i przewodnik Johann Hunsdorfer sen.: 9.08.1903, ale polscy turyści i zakopiańscy przewodnicy wchodzili na ten szczyt już o wiele lat wcześniej (prawdopodobnie nawet przed rokiem 1877).Pierwsze wejście zimą: Mieczysław Lerski i Jerzy Maślanka: 22.03.1910.

Widok z Hińczowej Turni na Cubrynę i Mięguszowieckie Szczyty.
 

OPIS WEJŚCIA TURYSTYCZNEGO:

Na wierzchołek nie prowadzą żadne szlaki turystyczne, toteż – wedle obowiązującego prawa – można nań wejść tylko w towarzystwie uprawnionego przewodnika tatrzańskiego.


Wariant A

To najkrótsza droga wiodąca na szczyt od znakowanego szlaku, czyli z Mięguszowieckiej Przełęczy pod Chłopkiem. Skala trudności „ 0+”, czyli łatwo. Czas przejścia ok. 20 min.Z przełęczy idziemy ku pd.-wsch. (w lewo) poziomo zboczem po stronie Doliny Mięguszowieckiej, wśród rumowisk i półek skalnych poprzez kilka skalnych grzęd aż do wybitnej, szerokiej, piarżystej rynny, idącej wprost w górę ku grani. Przekraczamy ją i zygzakiem po stromych skałach przetykanych trawkami wychodzimy na grzbiet żebra ograniczającego rynnę z prawej strony. Teraz kierujemy się w górę tym żebrem (można też mniej dogodnie dnem usypistej rynny) aż na pn.-zach. grań, którą idąc w prawo szerokim utworzonym z  bloków grzbietem, w kilka minut dostajemy się na wierzchołek.


Wariant B

To droga wiodąca na szczyt od strony południowej znad Wielkiego Stawu Hińczowego. Skala trudności „ 0+”, czyli łatwo. Czas przejścia ok. 2 godz.
Znad stawu ruszamy ku pn.-wsch. w górę wielkimi usypiskami w pobliże pd.-zach. ściany Mięguszowieckiego Szczytu Czarnego, poniżej której skośnie w prawo po upłazkach i stopniach skalnych dochodzimy do szerokiego piarżystego żlebu. Dnem żlebu idziemy stromo w górę wprost na Przełęcz Czarnostawiańską. Z przełęczy skręcamy w lewo (ku pn.- zach.) w górę szeroką, niezbyt stromą, zasłaną głazami granią i po  ok. 20 minutach docieramy na wierzchołek.

                                                   

Leszek Jaćkiewicz

Szczyt znajduje się poza znakowanym szlakiem, dlatego można na niego wyjść jedynie z przewodnikiem wysokogórskim posiadającym odpowiednie uprawnienia.