Szczyt położony w środkowej części głównej grani Tatr Wysokich na Słowacji.
Jest oddzielony Jaworową Przełęczą od Jaworowego Szczytu (od południowego zachodu) oraz Przełęczą Biała Ławka od Zbójnickich Turni, wchodzących w skład masywu Małego Lodowego Szczytu (od północnego wschodu). Wznosi się nad Doliną Staroleśną (od południa) i Doliną Jaworową (od północy). Ostry Szczyt ma dwa wierzchołki: Główny, Wschodni i niższy, zachodni, będący samodzielną turnią o nazwie Mały Ostry Szczyt. Rozdziela je głęboko wcięta Przełęcz w Ostrym. We wschodniej grani Ostrego Szczytu są trzy duże uskoki, z których środkowy i zarazem największy nazywa się na cześć swojego zdobywcy Zębem Jurzycy.
Ostry Szczyt jest stosunkowo niewysokim, ale bardzo pięknym szczytem o oryginalnych, urwistych kształtach. Jego pionowe ściany podziwiają turyści wędrujący Doliną Staroleśną i Doliną Jaworową. Pięknie wygląda z wierzchołka Strzeleckiej Turni i znad Siwych Stawów. Z góry jego ostre granie wspaniale wyglądają z najbliższych sąsiadów: Jaworowego Szczytu i Małego Lodowego Szczytu. Widok z wierzchołka Ostrego Szczytu jest piękny i rozległy, ale nieco ograniczony przez potężne granie wyższych sąsiadów.

Widok z Białej Ławki na Staroleśny Szczyt
 

Nazwa szczytu (obecna jak i wcześniejsza – Śpiczasty Szczyt) pochodzi od jego wyjątkowego nawet jak na Tatry Wysokie kształtu.
Ostry Szczyt odegrał przełomową rolę w dziejach taternictwa. Przez wiele lat był uważany za niedostępny, a gdy po wielu próbach został zdobyty w 1902 r. uznano go za najtrudniejszy szczyt w Tatrach. Kolejnym przełomem w dziejach wspinaczkowych było pokonanie jego południowej ściany, zaliczanej wówczas do najtrudniejszych w Tatrach. Dokonali tego Katherine Bröske, Maximilian Bröske i Simon Häberlein 15.09.1905 r. Droga ta zwie się Droga Häberleina i jest wyceniona jako „IV”, czyli „bardzo trudna”. Niestety, na tej drodze zginęło też troje taterników polskich: 1928 r. Jadwiga Honowska i Zofia Krókowska, a w 1930 r. – Kazimierz Kupczyk. W późniejszych latach dokonano trudniejszych wejść niż na Ostry Szczyt i stracił on swą przodującą rolę, ale nadal jest jednym z najwspanialszych celów dla bardzo wprawnych turystów wysokogórskich. W moim odczuciu ze względu na nagromadzenie trudności, jakie napotkamy, czas potrzebny na ich pokonanie i legendę, jaka go otacza, jest to jeden ze „szczytów marzeń”.
Pierwsze wejście: Antonina Englischowa, Karol Englisch oraz przewodnicy Johann Hundsdorfer senior i Johann Strompf, 25.08.1902 r.
Pierwsze wejście zimą: Alfred Grosz i Gyula Komarnicki, 23.04.1911 r.

Ostry Szczyt znad Siwych Stawów
 

Trasa nr 161
Prowadzi na Ostry Szczyt z Doliny Jaworowej. Skala trudności „II”, czyli „dość trudno”. Czas wejścia ok. 2 godz.

Zielonym szlakiem, wiodącym Doliną Jaworową na Lodową Przełęcz, dochodzimy do najwyższego piętra Doliny Zadniej Jaworowej. Widać stąd wyraźny, głęboko wcięty, wąski żleb skalny, który spada stromo z Przełęczy w Ostrym. Nazywany jest on Żlebem Koziczyńskiego. Opuszczamy szlak i idziemy w prawo w kierunku południowych usypisk do ujścia tego żlebu i wspinamy się nim w górę, wybierając łatwiejszy skalisto-trawiasty teren tuż po prawej. Pod koniec podchodzimy zakosami poprzez stopnie skalne i półeczki aż na Przełęcz w Ostrym. Będąc tutaj, warto odwiedzić w ciągu 15 minut Mały Ostry Szczyt. Idziemy w prawo (na zachód) kilka metrów samą granią i wchodzimy w prawo do rynny biegnącej tuż przy krawędzi grani. Rynną idziemy w górę aż do żebra odchodzącego od wierzchołka na północny wschód. Teraz trasa wiedzie w lewo w górę – wspinając się jeszcze około 10 metrów tym żebrem docieramy na Mały Ostry Szczyt. Chcąc wejść na nasz główny cel, czyli Ostry Szczyt, wracamy się w dół Żlebem Koziczyńskiego tylko 7 metrów i zaraz trawersujemy w prawo (na wschód) kilka metrów na duży, lekko nachylony, płytowo-piarżysty taras. Trawersujemy go (w kierunku wschodnim) około 30 metrów, idąc górnym skrajem tego tarasu, a dalej wąskimi, płytowymi półkami (w jednym miejscu krok nad wyrwą) aż na krawędź żeberka i z niego lekko w lewo do zacięcia. Dalej trasa wiedzie nim skośnie w prawo przez kilkanaście kroków do jego końca i dalej ukosem w lewo w górę jeszcze kilkanaście metrów do komina Englischa. Nie jest to typowy komin, ale dosyć szeroki, bardzo stromy i płytki żleb mający ok. 100 metrów długości. Jesteśmy już w połowie jego długości i ponad dolną podciętą, bardziej stromą jego częścią. Wspinamy się stromo w górę kominem przez jego progi lub obchodząc je zakosami. Wyżej na prawo od naszego żlebu odchodzi kominkowata, wąska rynna, która wiedzie do obszernej nyży już niedaleko zachodniej grani. Trasa prowadzi wąską i eksponowaną półką kilka metrów w lewo do małej płasienki na bocznym żebrze. Wspinamy się stromo ok. 10 metrów krawędzią żebra, a potem rynną po lewej aż do głazów, którymi wchodzimy wprost na dość rozległy wierzchołek Ostrego Szczytu.

 Trasa nr 162
Prowadzi na Ostry Szczyt z Doliny Staroleśnej. Skala trudności „II”, czyli „dość trudno”. Czas wejścia ok. 2 godz. 30 min.

Znakowaną na żółto ścieżką, wiodącą na Czerwoną Ławkę, dochodzimy do szerokiego siodła, stanowiącego najniższą część wału, który łączy Strzelecką Turnię z podnóżami Ostrego Szczytu, zwanego Strzeleckim Przechodem. Teraz kierujemy się lekko w lewo w górę (na północ) po trawkach i piargach przetykanych złomami i płytami do stóp wschodniej części południowej ściany Ostrego Szczytu. Spotykamy tu szeroką, trawiasto-piarżystą półkę, wiodącą lekko w prawo aż pod Przełęcz Biała Ławka. Idziemy tą półką i dalej wprost w górę zakosami przez płyty, stopnie skalne i upłazki wchodzimy na tę przełęcz. Z niej trasa prowadzi w lewo (na zachód) niemal poziomo samą granią na wprost lub obchodząc ją przez kilka zębów skalnych, zwanych Czarnymi Chłopkami, dochodzimy do Siodełka Hunsdorferów u podnóża dolnego stopnia uskoku, który nazywany jest Zębem Englischa. Teraz musimy wykonać krok w lewo na strome pęknięcie blisko ostrza grani i podejść nim w górę na krawędź płyty, którą kilka metrów trawersujemy do bloku asekuracyjnego pod pionową ścianą wspomnianego zęba. Dalej trawersujemy w kierunku zachodnim. Początkowo trasa wiedzie zygzakiem w dół i prawie poziomo wyraźnym skalisto-trawiastym gzymsem do platforemki przed dużym blokiem. Następnie idziemy wprost w górę rysą i tuż na lewo od niej na skały, którymi w zygzak dostajemy się na występ w ścianie, podobny do kazalniczki. Idziemy w lewo trawiastą półką i skośnie w prawo w górę stopniami i płytami dostajemy się na Siodełko Jurzycy. Podchodzimy parę metrów poziomą granią do podnóża wysokiego uskoku, na który wspinamy się po prawej stronie jego ostrza do miejsca, gdzie dalszą drogę blokuje pionowy, dwumetrowy stopień. Trawersujemy w prawo i w lewo w górę na wąskie wcięcie już nad tym stopniem. Teraz wspinamy się w górę wąską, ale niezbyt stromą granią, która rozszerza się, by na koniec po blokach wejść na wierzchołek Ostrego Szczytu.

Leszek Jaćkiewicz