logo

Wielicki Szczyt



Wielicki Szczyt (Velický štít)2320 m - szczyt w środkowej części głównej grani Tatr Wysokich (Słowacja), wznoszący się między Litworowym Szczytem (od którego jest oddzielony Wielicką Przełęczą) a Małą Wysoką (od której jest oddzielony przełęczą Polski Grzebień). We wschodniej grani Wielickiego Szczytu, opadającej w kierunku przełęczy Polski Grzebień, wyróżniają się dwa wybitne wzniesienia: Mały Wielicki Szczyt oraz Zmarzła Kopa...
 
W dolnej i środkowej części pn.-zach. ściany Wielickiego Szczytu, ponad Litworowym Stawem, wyodrębniają
się trzy wielkie pochyłe piarżyste, często zaśnieżone tarasy. Są to Litworowe Ogrody: Niżni, Pośredni oraz Wyżni Litworowy Ogród. Wielicki Szczyt otaczają Dolina Wielicka – od południa oraz Dolina Litworowa i Dolina Świstowa (jej najwyższe piętro, Kocioł pod Polskim Grzebieniem) – od północy.
Ze względu na bliskość wyższych sąsiadów Wielicki Szczyt nie prezentuje się zbyt okazale ani z dołu, ani z otaczających go szczytów. Natomiast panorama z wierzchołka, chociaż niezbyt rozległa, jest niezwykle piękna. Szczególnie imponująco prezentuje się Dzika Turnia oraz masyw Gierlachu. Widok na leżące w dole stawy: Długi, Wielicki, a zwłaszcza Zmarzły i Litworowy, jest niezapomniany. Aby zobaczyć ten ostatni, trzeba przejść do końca grani szczytowej w stronę Litworowego Szczytu, aż nad uskok. Nazwa Wielickiego Szczytu pochodzi od leżącej u jego podnóża Doliny Wielickiej.
   
Pierwsze znane wejście: August Otto i przewodnik Pavel Čižák, 12.08.1897 r.
Pierwsze znane wejście zimą: Károly Fodor, K. Lajosz Horn i Jenö Serényi, 11.04.1909 r.

Opis wejścia turystycznego:
Na wierzchołek nie prowadzą żadne szlaki turystyczne, toteż – wedle obowiązującego prawa – można na niego wejść tylko w towarzystwie uprawnionego przewodnika tatrzańskiego.

Oto dwa najciekawsze warianty wejścia na Wielicki Szczyt oraz najłatwiejszy sposób zejścia z niego do szlaku.


Wariant A

To najciekawszy, ale też najtrudniejszy i miejscami eksponowany sposób wejścia na szczyt wschodnią granią od Polskiego Grzebienia. Skala trudności „I”, czyli „nieco trudno”. Czas przejścia ok. 1 godz. Droga ta stanowi początkowy odcinek tzw. Drogi Martina, prowadzącej na Gierlach.

Z Polskiego Grzebienia idziemy ku wschodowi, początkowo na prawo od grani, a potem samą granią pod jej pierwszy stromy uskok. Potem udajemy się prosto w górę, a pod koniec trawiastymi półkami po lewej stronie grani na Zmarzłą Kopę. Teraz schodzimy nieco w dół na najbliższą przełączkę, Niżnią Wielicką Ławkę. Dalej szeroką, dość stromą granią, tworzącą poprzedzielane trawkami stopnie, do stóp pionowego uskoku przeciętego kilkoma rysami. W górę rysą (kilka metrów na prawo od krawędzi grani) aż pod blok wklinowany w górnej części rysy. Stąd krótki trawers w prawo poza krawędź na płasienkę i parę metrów w górę na boczne żebro, którym kilka metrów w lewo na wierzchołek Małego Wielickiego Szczytu. Dalej granią w dół i stromą kilkumetrową ścianką na przełączkę, Wyżnią Wielicką Ławkę. Tutaj spotykamy warianty B i C. Teraz początkowo granią, a potem krótką, płytką trawiasto-piarżystą rynną po prawej stronie na wierzchołek Wielickiego Szczytu.


Wariant B

To najłatwiejszy sposób wejścia na szczyt z Doliny Wielickiej. Skala trudności „0+” czyli „łatwo”. Czas przejścia od ścieżki znakowanej ok. 1godz. 30 min.

Znakowaną ścieżkę, wiodącą na Polski Grzebień, opuszczamy się nieco na północ od północnego brzegu Długiego Stawu, ale przed jej zakosami. Teraz jak najdogodniej, nie tracąc wysokości w lewo ku pn.-zach. po rumowiskach do Wielickiego Kotła, w którym leżą małe stawki, Wielickie Oka. Znad Wyżniego Wielickiego Oka w górę udajemy się na północ, po usypiskach do ujścia stromego, dość wąskiego i piarżystego żlebka. Żlebkiem tym wchodzimy skośnie w prawo w górę na Wyżnią Wielicką Ławkę, czyli przełączkę tuż na prawo od wierzchołka naszego szczytu. Tutaj spotykamy wariant A, którym jeszcze ok. 10 min. Wchodzimy na wierzchołek Wielickiego Szczytu.


Wariant C


To najłatwiejszy sposób zejścia z Wielickiego Szczytu do Kotła pod Polskim Grzebieniem. Skala trudności „ 0” czyli „bardzo łatwo”. Czas przejścia do ścieżki znakowanej ok. 45 min.

Z wierzchołka w dół ku północy schodzimy niezbyt szeroką, niezbyt stromą, piarżystą rynną na lewo od uskoku wschodniej grani, a potem samą granią na Wyżnią Wielicką Ławkę. Teraz w lewo w dół niespecjalnie stromą, piarżystą rynną aż do miejsca, gdzie zatraca się ona w piarżystym stoku, a z prawej strony kończą się urwiste skały naszej rynny. Dalej trawersujemy w prawo w dół rodzajem szerokiego, pochyłego i na ogół trawiastego zachodu aż do wysokości pd. końca Zmarzłego Stawu. Stąd prosto w dół na znakowaną ścieżkę ponad stawem.


Szczyt znajduje się poza znakowanym szlakiem, dlatego można na niego wyjść jedynie z przewodnikiem wysokogórskim posiadającym odpowiednie uprawnienia.
























Wielicki i Litworowy Szczyt z Turni nad Rohatką
Widok z Wielickiego Szczytu na Małą Wysoką i Staroleśną
z Wielickiego Szczytu na Dziką Turnie. W dole Zmarzły Staw
 


Copyright nieznanetatry.pl &GÓRY